ΜΕΣΣΙΑΣ...

Έχω περπατήσει πάνω στη θάλασσα
από απόγνωση έρωτα.
Μετέτρεψα το νερό στα καζανάκια ενός
βρώμικου μπαρ
σε ουίσκι για τους μπεκρήδες.
Άνοιξα τα μάτια ενός απελπισμένου
του έβαλα στο χέρι το πιστόλι
συνήργησα στον φόνο.
Φίλησα με πόθο μια νεκρή πόρνη
στα ψυγεία του νεκροτομείου
κι έπειτα περπατήσαμε πλάι πλάι
στην άδεια λεωφόρο.
Μεσσίας κάποιων άλλων σταυρώνομαι κάθε νύχτα
δίχως ανάσταση, συλλέκτης καρφιών. 

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ...

Η Ραπουζέλ έκοψε τα μαλλιά της
σε μοβ καρφάκια.
Η Χιονάτη αντάλλαξε το μήλο της
με ένα κόκκινο μανιτάρι και έγλυψε
πρόστυχα το αυτί του κυνηγού.
Η Σταχτοπούτα ξεκάλτσωτη πήρε
τα βήματα ενός αναστενάρη και περπάτησε
εκστατικά πάνω στα κάρβουνα.
Η Πεντάμορφη έστειλε το τέρας
στον πλαστικό χειρούργο και μετά
από δέκα επιτυχημένες επεμβάσεις
όρισαν την ημερομηνία του γάμου.
Η Κοκκινοσκουφίτσα άφησε την γιαγιά της
νηστική κι ύστερα από ένα ιδρωμένο κυνηγητό
κατέληξε στην φωλιά του λύκου
που ακόμα και τώρα που σας γράφω δεν έχει
βάλει γλώσσα μέσα.
Παραμύθια.
Πόσα ακόμα παραμύθια μωρό μου;
Βάζω τις μπότες που άφησε ο παπουτσωμένος
γάτος και βγαίνω τσάρκα στην Χώρα των Θαυμάτων.

(Σείριος, 2 Οκτώβρη 2016)

ΕΩΣΦΟΡΟΣ...

Έβαλα τον ίδιο τον διάβολο στο αυτοκίνητο μου.

"Πέταξε με μέχρι το διπλανό χωριό.

Πρέπει να εξαργυρώσω κάτι παράβολα χάριτος".

Φορούσε ένα σκισμένο τζιν και λάγνα κομμάτια σάρκας

μαγνήτιζαν το βλέμμα μου.

Έκανα να απλώσω το χέρι αλλά το μέσα μου

φώναζε πως ο διάολος ζεματάει.

Ξάφνου στην μέση του αγροτικού δρόμου 

πετάχτηκε ένα μακρύ βαθυκόκκινο φίδι.

Δεν πρόλαβα να αντιδράσω.

Κοίταξα από τον καθρέφτη το λιωμένο κεφάλι του

να λιάζετε στην καυτή άσφαλτο.

Γύρισα με τρόμο το βλέμμα μου

και είδα κάτω από τα μαύρα γυαλιά το σαρδόνιο γέλιο...

                             ********

Με πήρες μετά από καιρό και κάπως τυπικά 

με ρώτησες φίλε πως παν τα πράγματα.

Χωρίς σκέψη το μόνο που βρήκα να σου απαντήσω

είναι κατά διαόλου.

ΕΥΧΕΣ...

Το τζίνι δεν το τράκαρα σε λυχνάρια της ερήμου.
Με πλησίασε στην μπάρα μετά το έκτο ποτό.
"Μια" μου λέει, "μια και στα γρήγορα γιατί πρέπει
να κανονιστώ και με την κυρία απέναντι".
Τράβηξε μια τζούρα από το τσιγάρο του και
ολόκληρη η ποντικόφατσα του γέμισε ζάρες.
"Ένα φελιζόλ από αυτά που πουλάνε έξω από
τα γήπεδα" του είπα.
Το ειρωνικό του χαμόγελο γέμισε με αέρα τις μισές ζάρες.
"Άλλη μια γιατί είσαι φτηνός" μου είπε
τινάζοντας το φαγωμένο σακάκι του.
"Κι ένα ρολό από εκείνο το νάιλον περιτυλίγματος
με τις φουσκίτσες" του απάντησα.
Έχω στρώσει από χρόνια το φελιζόλ μου
στον ψηλό θρόνο της ανίας και σκοτώνω τις στιγμές
με μικρά-μικρά πατήματα του αντίχειρα.

ΤΟΥ ΜΝΗΜΑΤΟΣ...

Πίνω το φτηνό κονιάκ της δεξίωσης.
Φέρνω στο στόμα μου τη στυφή γεύση
παγωμένου θαλάμου, δημόσιου νεκροτομείου.
Συνεχίζω με τα γυάλινα ποτηράκια που άφησαν σαλιωμένα
και μισογεμάτα κάτι γριές, αρχαίες μοιρολογίστρες.
Ακούω τον εαυτό μου να λέει
"Αν κάτι μας διδάσκει ο θάνατος είναι η αξία χρήσης της ζωής..."
Σπεύδω να ρουφήξω τα τελευταία κενά που μαζεύει βαριεστημένα
ο γραβατωμένος υπάλληλος του επαρχιακού γραφείου τελετών.
Η αξία της ζωής.
Ξεκουμπώνω το μαύρο μου πουκάμισο
-ένεκα της περίστασης-
ξεβρακώνομαι και πιάνω πάλι τον παλιό πρόστυχο χορό
που φέραν στα μπαούλα τους κάτι γιαγιάδες
που από χρόνια τους τρώει την νιότη, χωνεμένο καστανόχωμα.
Γράφω τούτες τις λέξεις στο λευκό περιθώριο
πολυκαιρισμένου κηδειόχαρτου.

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ...

Είμαι ο λεγεωνάριος που έχασε τον Χιτώνα.
Είμαι το μελάνι στα συγχωροχάρτια της ιεράς εξέτασης.
Είμαι όλα τα λάθος ελιξίρια κατά της πανούκλας.
Είμαι χάντρα χρωματιστή στα πουγγιά του Κορτές.
Είμαι η λασπωμένη γη του Βατερλό.
Είμαι το μαχαίρι που έκοψε τ' αρχίδια του Ρασπούτιν
λίγο πριν μπουν στην φορμόλη.
Είμαι ο αέρας που χάιδευε τις άκρες του NO PASARAN.
Είμαι η περόνη στα χέρια του Άρη.
Οι λογοκριμένες σελίδες από το ON THE ROAD του Κέρουακ.
Το φανελάκι που φορούσε στη φυλακή ο Κοεμτζής.
Γεννήθηκα μια Τρίτη Νοέμβρη του '79.
Φέρω στον σπόρο μου όλα τα άνθη του κακού σας. 

ΗΔΟΝΙΚΟ...

"...το περί ελεύθερου έρωτος ποίημα κεντρίζει την αυτόθι συχνάζουσα και δη ανήλικον νεολαίαν προς την φιληδονίαν και την σωματικήν και ηθικήν διαφθοράν..."

(Απόφαση δικαστηρίου για τους υπαρξιστές της "παράγκας" κάπου στα 1954)

Λοιπόν και μια υποψία λαιμού είναι αρκετή.
Σνιφάρεις ηδονή από εκείνο το μικρό κομματάκι σάρκας
και χορεύεις με τα δάχτυλα την υδάτινη σχισμή.
Χορεύεις έως ότου το κεφάλι να γείρει προς τον ώμο
και να αποκαλύψει σε όλο το μεγαλείο τα λευκά οροπέδια
του στήθους.
Και μια πλάτη πρόθυμη σε χέρια ικανά
που κατεβαίνουν χαμηλά, χαράζοντας ερυθρά μονοπάτια,
για να σηκώσουν τις παντιέρες φρέσκων οργασμών.
Κόντρα σε όσους χρειάστηκαν λίτρα αλκοόλ
για να ομολογήσουν μια καυλωμένη λέξη,
κι από το νεκροτομείο ακόμα θα σου μιλάω πρόστυχα.

(Για την "παράγκα" :http://freedomgreece.blogspot.gr/2012/11/1953-56.html)