ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΦΙΛΟ...

- Δεν αναρωτήθηκες αν πέθανα ρε φίλε; Ένα μήνα κομμένο τηλέφωνο είχα. Το σύνδεσα σήμερα και νόμιζα θα έχω 30 κλήσεις σου...

- Ένα μήνα στέκω στο αναπηρικό καροτσάκι του γραφείου. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Τα τεχνολογικά σύρματα δε μου πάνε. Έρχομαι από κόσμο παλιό. Οι ποιητές είχαν λέξεις. Η γη καρτερούσε τον οργασμό της Περσεφόνης για να γεννήσει. Τα ζωντανά μας είχαν φωνές και τα φεγγάρια μας τραγούδι. Τα παιδιά μας ήταν σκονισμένα και ανέμελα κι η θάλασσα ποτίστρα ενός απροσδιόριστου νόστου. Στην αδικία απαντούσαμε με γροθιά και στ' αφεντικά με τσεκούρι. Οι γυναίκες μας μοσχοβολούσαν φαγητό, ορμές και κουράγια. Οι αγώνες μας γινότανε στα γήπεδα και στα τρανζιστοράκια. Κι οι φίλοι μύριζαν τσίπουρο, τάβλι και πολιτική κουβέντα. Μην έχεις αμφιβολία. Σ' αυτόν τον κόσμο είσαι παρών κάθε ώρα. Αλλά όσο η ζωή μας περιστρέφεται σ' αυτή τη μιζέρια συγχώρα με, βρωμάω ψοφίμι. 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ...

Πριάπου στύση γνωμάτευσαν.
Κουφάλες τουλάχιστον θα
πέσουμε όρθιοι...

ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ...

Ερωτικά λαχανιάσματα στα σκαλιά των Εγκρεμνών.
Φεγγαράδα πυροφάνι ψαρεύει παιδικά γελάκια ανοιχτά της θλίψης.
Φως φάρων αυτοκτονικό φωτίζει απαγγελίες παθιασμένων στίχων.
Δάχτυλα ποτισμένα αρμύρα πλένονται σε χείλη αμφορείς,
παραγεμισμένα μέλι.
Άγλειφτες Πηνελόπες καρτερούν τον θαλασσοπόρο
 να αναστήσει
με γλώσσα - σπασμένη άκρη από κουπί - τους θηλυκούς
πόθους που θάψαν στα έγκατα αιώνες μνηστήρων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ...

Με τα χρώματα στα χέρια.
Με τις παιδικές ψυχές στο μυαλό.
Με την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά για φυλαχτά.
Με τα τραγούδια μας και τους χορούς έναν τόνο πιο εύθυμα τώρα πια.
Με τη μνήμη των συντρόφων που φύγαν χωρίς ν' ακούσουν ένα μεγάλο venceremos
παρά μόνο μικρά μικρά "...την άλλη φορά ίσως...".
Τέλος με την ελπίδα, όχι δόρυ άλλα μαγικό ραβδί νεράιδας παραμυθιού
να χρωματίσουμε το αύριο
και να τ' αφήσουμε με ανακούφιση στα χέρια των παιδιών μας.
Καλή δύναμη.

ΠΕΡΙ ΛΑΝΤΖΑΣ...

Ξεκινάω από το όλο στήσιμο που είναι πραγματικά εμετικό.
Να όμως και που  μέσα στον οχετό μπορείς να βρεις ένα νόημα.
Απ' όσο γνωρίζω στα εστιατόρια η συνήθης πρακτική για κάποιον που δεν πληρώνει είναι να τον βάζουν να πλένει πιάτα. Σε πόσες κωμικές ταινίες δεν το έχουμε δει αυτό;
Μήπως λοιπόν το κρυμμένο νόημα του σποτ είναι ένας Αντωνάκης κρυμμένος στη λάντζα να πλένει πιάτα για διακόσια χρόνια;
Μήπως για τον Αντωνάκη και τα πολιτικά του τέκνα η μόνη θέση που αξίζει σ' εμάς, στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας είναι η λάντζα της Ευρώπης, να ξεπλένουμε σε στάση Χατζηαβάτη τα άπλυτα των επιλογών τους;

ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ...

Στην τρομολαγνεία που ξερνάν κάθε βράδυ τα δελτία τους φρόντισε να απαντήσει πριν απ' όλους ο ποιητής...Δικά σας τα λόγια του επηρμένα ερπετά...
"Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσιν, θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία..."

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΩΡΑ ΠΙΑ...

Τώρα πια οι λέξεις μου δεν μπορούν παρα να γίνουν πολιτικές. Πεζά πολιτικές μάλιστα. Δεν σηκώνω όμως άλλη αλητεία.

Σήμερα θα είμαι λιτός. Μεταφέρω από το πρωτοσέλιδο του Βήματος : 

Ντόρα Μπακογιάννη : Τσίπρας και Καμμένος στερούνται σοβαρότητας.

Πόσο θράσος απαιτείται για να μιλάει η συγκεκριμένη για σοβαρότητα. Που πριν στεγνώσει το σάλιο που έριχνε στον Σαμαρά για να τον φτύσει ξανάβγαλε την γλώσσα για να τον γλείψει. Σε ποιους νομίζει ότι απευθύνεται το πρεζάκι αυτό της εξουσίας;