ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Με θυμάμαι.
Σκουρισμένο γρανάζι σε ρολόι.
Δολοφόνος πεθαμένων από καιρό στιγμών.
Κρεμασμένος στην αγχόνη του δήμιου χρόνου.
Κι ύστερα ήρθες εσύ.
Με χάδια σπαθιά.
Με φιλιά περσικά τόξα.
Αποκαθήλωση.
Δε ρώτησα τ' όνομά σου.
Σαν από καιρό γνωστοί σε φώναξα απλά Σωτηρία.

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ

Σε μια παραλία.
Μετρώντας τους κόκκους της άμμου πάνω σ' ένα κορμί.
Μετρώντας των ερωτικό παλμό των κυμάτων καθώς χαϊδεύουν τους βράχους.
Μελετώντας την αρσενική δύναμη του ήλιου
καθώς μεταμορφώνει τα κορμιά μας σε μελαχρινούςήρωες παραμυθιών.
Αφήνοντας το αρμυρό νερό να διαβρώσει όλους τους φόβους του θανάτου.
Κλέβοντας ιστορίες που ο γερο - Πωσειδώνας παραμιλά στη μέθη του.

ΑΡΡΩΣΤΟ ΚΟΡΜΙ

Η λάθος χρήση αρρωσταίνει το κορμί μου.
Μυρωδιές θηλυκού ορέγεται
η εγκυμοσύνη των ορμών μου.
Και τα χέρια μου σπαράζουν
να τρυγήσουν οργασμούς.

ΤΙΠΟΤΑ

Καμιά φορά η αναμονή του τίποτα
είναι χειρότερη από το ίδιο το τίποτα.

ΡΟΛΟΙ

Ένα μάτσο ρόλοι η κωλοζωή.
Ευτυχώς από μικρός έλεγα σωστά
το ποιήμα μου στας εθνικάς εορτάς.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Τώρα που η παγωνιά του χιονιού ανθίζει σε κάθε μου σκέψη
προσμένω εσένα,ιέρεια του εφηβικού μου έρωτα
να 'ρθείς ξανά με την καυτή ανάσα της Σειρήνας
να δώσεις αίμα στα αδειανά από χάδια δάχτυλά μου.

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Ένα ποτήρι κρασί μισοτελειωμένο.
Εσείς πρίγκιπες της χαράς.
Κι εγώ καβάλα στη μαυροφορεμένη μου ψυχή,υπασπιστής θανάτου.
Ν' αφήσετε ένα λουλούδι εις μνήμην.
Από καιρό αναπάντητος.