ΑΛΛΑΓΗ ΩΡΑΣ...

Αλλαγή ώρας.
Κάπου στην μέση της αλκοολικής νύχτας πέρασε μια ώρα
δίχως τις στιγμές της.
Ώρα χαμένη.
Πόσες εξομολογήσεις έρωτα
πόσα πρωτότοκα φιλιά χάθηκαν μέσα στη δίνη
των άδειων λεπτών;
Πόσοι αυτόχειρες γλίστρησαν μέσα σε τούτο το κενό
με ξεκούμπωτη θηλιά
κρατήθηκαν από μια δεύτερη ευκαιρία;
Πόσους επιθανάτιους ρόγχους ξάφνιασε το άλμα αυτό
χαράζοντας αναπνοή ζωής
κι αφήνοντας απλήρωτο της Στύγας τον βαρκάρη;
Και πόσους μύχιους πόθους χώρεσες
μέσα στην τρύπια αυτή βαλίτσα του χρόνου
που το μόνο που σου άφησε για προίκα ήταν μια ζάλη πρωινή; 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΡΩΤΟΣ...

Άγιοι του έρωτα.
Τους θυμάμαι σε υγρά παγκάκια, στασίδια προσμονής
να ξενυχτούν όχι για ένα φιλί, μήτε για κάποιο σκόρπιο χάδι
παρά για ένα αναμμένο φως σ' ένα παράθυρο
βεβαίωση πως εκείνη αναπνέει.
Πέσαν στα χέρια μου τα συναξάρια τους
λόγια, μύχιοι πόθοι, εξομολογήσεις έρωτος
που θάφτηκαν σε πρόχειρα σκονάκια και ημεροδείκτες άλλων καιρών.
Ανομολόγητα "θέλω" χωρίς κουράγιο να τα ξεστομίσεις.
"Θέλω", θαλασσινά χαλίκια, που μονάχα ο θάνατος ο γλωσσολύτης
μπορεί απ' το στόμα να μας βγάλει
κι ας πρέπει τη θέση τους να πάρει ο οβολός μας.
Άγιοι του έρωτα, μαρτύρησαν κάτω από ολόγιομα φεγγάρια
μοναξιάς φωτοστέφανα.
Αμήν.

ΑΡΡΩΣΤΗΝΕΝΗ ΑΥΡΑ...

Με πέταξαν στα παγωμένα σεντόνια κίτρινου νοσοκομείου.
Ώρες μετά, ενώ η ψυχή μου χόρευε κάτω από τα κλειστά βλέφαρα
τα γυάλινα χέρια αποτρελαμένου γιατρού
ξήλωσαν βίαια τις πηγές του πόνου.
Αναπνέω.
Αναπνέω τον επιθανάτιο ρόγχο του απέναντι κρεβατιού.
Αναπνέω πάνω στις ματωμένες γάζες αποσυνδεμένων φλεβών.
Αναπνέω τον φόβο κάτω από το πέπλο των καρκινικών κυττάρων.
Γαντζώνω το μυαλό μου στα σωληνάκια των ορών
και τρέχω μέσα μου βαθιά
εκεί που τρέφονταν οι στιγμές σε ηδονών λιβάδια.
Στα σεντόνια τα αγιασμένα ιδρώτα
τα νοτισμένα με υγρασία της πρωινής σου άνοιξης.
Στα χέρια εκείνα που πυρώθηκαν χαϊδεύοντας ξέπλεκα μαλλιά
και ξαναμμένες ήβες
στα χέρια που πάλευαν τη θέρμη να αποσπάσουν
από γυμνωμένα στήθη.
Και στα αρώματα που σε κοφίνι τρύγου μάζευα ανάσα ανάσα
για να τα κλείσω σε σκαλιστά μπουκάλια μεθυσμένων ερώτων.
Αναπνέω.

ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΓΧΗΣΗ...

Μου γράφεις φίλε μοναχά μια λέξη : απωθημένο.
Κι εγώ που πάντα είχα ζόρια με της ορθογραφίας τα τερτίπια
μένω να αναρωτιέμαι.
Δηλαδή από θυμό;
Ή μήπως από θύμηση;
Αλλά αν πάλι είναι 'κεινο που θέλεις να στείλεις μακρυά;
Όπως και να 'χουν οι κανόνες των δασκάλων
'συ χάιδεψε της τυχαία το λαιμό.
Από έναν πόθο.

ΜΙΑΣ ΦΑΡΑΣ...

Είναι η φάρα των κλουβιών.
Τους βλέπω στο ημίφως φανταχτερών τηλεοπτικών προγραμμάτων
να καπνίζουν τα λιγδωμένα άσπρα φανελάκια τους.
Τους νιώθω πίσω μου στις ουρές των επιδομάτων
να δαγκώνουν την οργή τους στο κάτω χείλος.
Τους μυρίζω στην χλωρίνη κίτρινων νοσοκομείων
να ξεπλένουν με αντισηπτικά κακοφορμισμένες ζωές.
Τους ακούω σε ομοιόμορφους οργασμούς
να ενώνουν με τον ιδρώτα τους βιασμένες ηδονές.
Είναι η φάρα των κλουβιών.
Με το αίμα στριμωγμένο στο μυαλό
θα εκραγούν ένα βροχερό χάραμα
βάφοντας με άλικο χρώμα
όλες τις ανέξοδες ψευδαισθήσεις. 

ΑΝΟΔΟΣ...

Τους κοιτώ πάνω στα κότερα τους
να χωνεύουν τους πόθους μας στις λιπαρές κοιλιές τους.
Πιέζουν τον σβέρκο μας με τις πλαστικές σαγιονάρες τους
και μας ζεύουν στα λουράκια των σκύλων τους.
Ο καπνός των πούρων τους σχηματίζει κυματιστά τη λέξη ΝΙΚΗ.
Κάπου χαμηλά στις όχθες της Στύγας πλένουν τα γένια τους
οι τελευταίοι "μπαρμπούδος" και ξεπεζεύουν οι εναπομείναντες του Άρη.
Η Πασιονάρια δένει τις πληγές του Σπάρτακου και ο τελευταίος
παριζιάνος ράφτης χαρίζει χρώματα στον Ντελακρουά
να ράψει τη σημαία του.
Από κάτω εκεί χαμηλά, απ' το πέρασμα του θανάτου
μ' έναν αρχέγονο αλαλαγμό για συνοδό ερχόμαστε.
Όλοι της γης οι πρώην νικημένοι. 

ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ...

Σουτάρω στη φλέβα μου μια γερή δόση σκοτεινιάς
να την ταξιδέψει το αίμα σε όλες τις αισθήσεις.
Δε θέλω αδερφέ ούτε να τους ακούω, ούτε να τους βλέπω
ούτε να τους μυρίζω.
Χαζεύω μέρες τώρα τον αγώνα μιας αράχνης
να προικίσει τον τοίχο μου.